ในอดีตหัวใจของการเรียนรู้ในชุมชนปกาเกอะญอไม่ได้ถูกจำกัดอยู่เพียงห้องสี่เหลี่ยม หากแต่คือการที่เด็กและเยาวชนได้ติดตามครอบครัวลงมือปฏิบัติจริงในวิถีชีวิตประจำวัน เรียนรู้จากสถานการณ์จริง เหตุการณ์จริงที่เกิดขึ้นตรงหน้าอย่าง เรียกได้ว่าเป็นการติดสอยห้อยตามผู้ปกครองในการเรียนรู้ แต่เมื่อระบบการศึกษาตามรูปแบบสมัยใหม่เข้ามาแทนที่ ประกอบกับกระแสแห่งเทคโนโลยีและวัฒนธรรมภายนอกที่หลั่งไหลเข้าสู่ชุมชนอย่างรวดเร็ว ช่องว่างระหว่างวัยจึงเริ่มขยายกว้างขึ้น ส่งผลให้ภูมิปัญญาดั้งเดิมที่เคยถักทอสายสัมพันธ์ระหว่างคนรุ่นเก่าและรุ่นใหม่เริ่มเลือนหายไป เมื่อโลกหมุนไวขึ้น แต่หัวใจของชุมชนยังอยากรักษารากเหง้าไว้ ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงของสื่อและเทคโนโลยีที่ดึงดูดความสนใจของเยาวชนออกไปไกลจากวิถีเดิม “ค่ายมอวาคี” จึงยังคงทำหน้าที่เป็นสะพานเชื่อมใจคนต่างรุ่นให้กลับมาพบกันและเป็น “พื้นที่กลาง” ในการบูรณาการวิถีปกาเกอะญอเข้ากับโลกวิชาการ เพื่อให้เด็กและเยาวชนไม่เพียงแต่รู้จักว่าตัวเองเป็นใคร แต่ยังสามารถอยู่ร่วมในโลกพหุวัฒนธรรมได้อย่างมีความสุข มีทักษะชีวิตที่เข้มแข็ง และพร้อมที่จะสืบสานองค์ความรู้จากบรรพชนให้คงอยู่สืบไป ในการเชื่อมประสานองค์ความรู้ระหว่างคนสองวัย ผ่านหลักสูตรวิถีวัฒนธรรมปกาเกอะญอแบบองค์รวม ที่บูรณาการความเข้มแข็งของรากเหง้าเข้ากับเนื้อหาวิชาการสมัยใหม่ได้อย่างลงตัว หนึ่งในกิจกรรมพัฒนาผู้เรียนที่เป็นหัวใจสำคัญคือ “ค่ายศึกษาวัฒนธรรมและสิ่งแวดล้อมมอวาคี” ซึ่งจัดต่อเนื่องมาเป็นปีที่ 21 แล้ว โดยในปี 2569 นี้ กิจกรรมจัดขึ้นระหว่างวันที่ 4 – 6 กุมภาพันธ์ ณ ป่าชุมชนบ้านมอวาคี เพื่อให้เยาวชนตั้งแต่ระดับชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 – 6 ได้พาตัวเองกลับคืนสู่ห้องเรียนธรรมชาติผ่านการพักแรมในป่าเป็นเวลา 3 วัน 2 คืน
ตลอดระยะเวลาของค่ายเด็กเยาวชนได้ซึมซับการจัดการทรัพยากรธรรมชาติผ่านภูมิปัญญาที่ถ่ายทอดออกมาเป็น “บทธา” ลำนำ และสุภาษิตจากปากของผู้อาวุโสและผู้รู้ในชุมชน กิจกรรมนี้ไม่เพียงแต่เป็นการตอกย้ำคุณค่าของท้องถิ่น แต่ยังสร้างรากฐานความเข้าใจในเรื่อง “พหุวัฒนธรรม” ให้เด็กๆ เติบโตขึ้นอย่างเท่าทันโลกโดยไม่ทิ้งรากเหง้าของตนเอง เพื่อให้พวกเขาสามารถนำทักษะชีวิตและความเข้าใจเหล่านี้ไปปรับใช้ในวิถีประจำวันได้อย่างสง่างามและยั่งยืน
