“ท่ามกลางผืนป่าที่โอบล้อมหมู่บ้านเล็ก ๆ แห่งหนึ่งในเชียงราย… ที่นี่ คือห้วยชมภู ชุมชนที่ครั้งหนึ่งเคยอยู่ห่างจากโรงพยาบาลเกือบห้าสิบกิโลเมตร ระยะทางไกลจนการรักษาไม่อาจรอได้ และป่า…จึงกลายเป็นโรงพยาบาลแห่งแรกในชีวิตของพวกเขา จากวันที่ปู่ย่าตายายต้องพึ่งรากไม้ ต้นยา เพราะไม่มีเงินทอง ไม่มีหมอ ไม่มีถนนให้เดินทาง ความรู้เกี่ยวกับสมุนไพร จึงถูกสืบทอดจากรุ่นสู่รุ่น ผ่านฝ่าเท้าเปล่าที่เดินเข้าป่า ผ่านสายตาเด็กน้อยที่เฝ้ามองผู้เฒ่าเก็บพืชรักษาโรค ในผืนป่าแห่งนี้…ทุกต้นไม้คือครู ทุกรากไม้คือยา ทุกใบไม้คือความหวัง และสมุนไพร ไม่ได้เป็นเพียง ‘ตัวเลือก’ แต่มันคือวิถีการเยียวยาที่หล่อเลี้ยงชุมชนมาตลอดกว่า 40 ปี นี่คือเรื่องราวของภูมิปัญญาที่ “รักษาป่า และรักษาคน” เรื่องราวของชุมชนห้วยชมภู และการเดินทางของสมุนไพร…จากป่าชุมชน สู่มือผู้คนยุคใหม่”
